എനിക്കൊരു സുഹൃത്തുണ്ട്. പുള്ളിക്കാരി അടുത്ത ബന്ധുകൂടി ആണ്. ഇപ്പോൾ ബാംഗ്ലൂരിലെ ഒരു നേഴ്സിങ് കോളേജിൽ പഠിക്കുന്നു. അവൾക്ക് ഇവിടെയുള്ള ഏതോ ഒരു പയ്യനും ആയി പ്രണയം. അവളുടെ വീട്ടുകാർ സുഹൃത്തായ പെണ്കുട്ടിയോട് ഒന്നു സംസാരിക്കാൻ എന്നെ ഏർപ്പാടാക്കി. അതോടൊപ്പം നാട്ടിൽ സുഹൃത്തിന് കല്യാണമൊക്കെ നോക്കി തുടങ്ങി. സുഹൃത്തിനെ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രണയബന്ധത്തിൽ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിക്കണം. ഞാൻ സുഹൃത്തിനെ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കണ്ടു. പതിയെ സംസാരവിഷയം ആ പയ്യനിൽ എത്തി.
നിനക്ക് ആ പയ്യനെ ഇഷ്ട്ടം ആണേൽ, ഒന്നു വീട്ടുകാരോട് പറയു. കുടുംബപശ്ചാത്തലം ഒക്കെ ഒക്കെ ആണേൽ വീട്ടുകാർ കല്യാണം നടത്തിതരും. അല്ലേൽ ഞാൻ വീട്ടിൽ പറയട്ടെ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അയ്യോ വേണ്ട ചേട്ടാ. സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞു.
അതെന്താ നിനക്കു അവനെ കെട്ടാൻ ഉദ്ദേശം ഒന്നുമില്ലേ? തമാശ രൂപേണ ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ഇഷ്ട്ടം ഒക്കെ ആണ്, പക്ഷെ ഞാൻ ഒരാളെ കല്യാണം കഴിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതു ഒരു ഗൾഫ്കാരനെ ആയിരിക്കും. അതുകൊണ്ടു ഞാൻ ഇവനോട് ഗൾഫിൽ ജോലി നോക്കാൻ പറയുന്നുണ്ട്.
അതെന്താ അങ്ങനെ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ചേട്ടാ, ഒത്തിരി കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് എന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. കോഴ്സ് കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ ഗൾഫിലെ ഏതേലും ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജോലി നേടും. ഇവനും അവിടെ ഏതേലും ഒരു ജോലി ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇവനെ കെട്ടും അല്ലേൽ ഗൾഫിൽ ജോലി ഉള്ള വേറെ ആരേലും കെട്ടും.
"എന്നാൽ മാത്രമേ കുടുംബം രക്ഷപെടത്തുള്ളൂ". അവൾ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.
അപ്പോൾ നി ഇവനെ സ്നേഹിക്കുന്നതോ? ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ഇവിടെ പഠിക്കുമ്പോൾ കറങ്ങാൻ പോകാൻ ഒക്കെ ആയി ഒരാൾ വേണം, അങ്ങനെ കണ്ടുപിടിച്ചത് ആണ് ഞാൻ ഇവനെ. എന്തായാലും കോഴ്സ് കഴിയട്ടെ ഞാൻ ഒരു ഗൾഫ്കാരനെ കണ്ടുപിടിക്കും. അതുവരെ ഇങ്ങനെ പോകട്ടെ.
അപ്പോൾ തുറന്ന കണ്ണുകൾ ഇതുവരെയും ഇമവെട്ടാതെ സുഹൃത്തിനെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ത്യാഗം അല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ.
അനീഷ് ഓമന രവീന്ദ്രൻ
Aneesh Omana Raveendran
